Kościół pw. Opieki św. Józefa został wzniesiony w 1903-5 wg projektu Tadeusza Stryjeńskiego i Franciszka Mączyńskiego

ARCHITEKTURA

Zbudowany w duchu historyzmu o cechach neoromańskich. Murowany z cegły z użyciem ciosu piaskowego do szczegółów dekoracyjnych i obramieni okiennych. Wewnątrz częściowo tynkowany. Jednonawowy z transeptem. Długie prostokątne prezbiterium zasłonięte półkolistą absydą, w części południowej przeznaczone na chór zakonny odgrodzony od reszty prezbiterium ścianą prostą. Obie części prezbiterium: klauzurowa i zewnętrzna komunikują się za pomocą prostokątnych okratowanych otworów. Od wschodu przylega do prezbiterium zakrystia zewnętrzna, po stronie klauzury, zakrystia wewnętrzna. Od zachodu prezbiterium dostępne od strony klasztoru, otwierające się do prezbiterium trójdzielnym okratowanym oknem. Nawa, ramiona transeptu i prezbiterium tej samej wysokości nakryte sklepieniem krzyżowym na gurtach, chór zakonny sklepieniem o formie gwiazdy. Ściany naw i transeptu wypełniają ceglane arkady skontrastowane z tynkowanym tłem. Na sklepieniu w krzyżu kościoła Gołębica Ducha Św. wykonana w stiuku. Od północy na osi wejścia niewielka kruchta wydzielona z nawy drewnianą obudową.

ELEWACJE ZEWNĘTRZNE

W przyziemiu na wysokości ok. 1 m kamienny cokół. Pod gzymsem fryz z cegieł glazurowanych. Fasada północna z trójkątnym szczytem flankowana w narożnych lizenami nakrytymi kamiennymi daszkami z herbem karmelitańskim na szczycie wykonanym z blachy. Na osi portal zamknięty łukiem półkolistym wpisany w prostokąt wysunięty przed lico fasady przykryty dekoracyjną płytą z motywem serduszek, Wyżej trójdzielne okno neoromańskie z kolumienkami we wnęce zamkniętej półkoliście. Wzdłuż linii szczytu fryz z przenikających się arkadek, w nich wąskie okienka. Na szczycie kamienny krzyż u nasady dekorowany płaskorzeźbionym motywem roślinnym. Narożniki i szczyt daszków lizen ozdobione motywami roślinnymi ( po prawej stronie widoczna głowa mężczyzny w kapeluszu – własny portret arch. Stryjeńskiego – zwr. w lewo ) . Elewacja transeptu ( wschodnia i zachodnia ) przejęła schemat kompozycyjny fasady. Na osi w półkolistej wnęce dwudzielne okno neoromańskie, poniżej gzymsu podokiennego trzy okienka zamknięte półkoliście. Szczyt obramiony uskokowym fryzem, jego wierzchołek zajmują trzy arkadki. Od północy w ścianach ramion transeptu po jednym dwudzielnym oknie we wnęce zamkniętej półkoliście. Dach dwuspadowy kryty dachówką.

WITRAŻE

W oknach wschodniej i zachodniej ściany transeptu wykonane w 1 dzies. w. XX w Zakładzie Stanisława, Gabriela Żeleńskiego w Krakowie. Wschodni przedstawia: Wręczenie przez Matkę Boską szkaplerza św. Szymonowi Stokowi, zachodni: Ekstazę św. Teresy „Przebicie serca”

WYPOSAŻENIE WNĘTRZA WRAZ Z OBRAZAMI I RZEŹBAMI

Ołtarz główny z 1 dzies. w. XX wykonany z piaskowca. Retabulum z kolumnowymi arkadami na gzymsie rzeźby z grupy Ukrzyżowania z Matką Boską i św. Janem. U podnóży krzyża płaskorzeźbiony symbol Eucharystii – Pelikan karmiący młode. Pomieszczenie na monstrancję ujmuje arkada pokryta płaskorzeźbionymi główkami aniołków. W świetle arkadek bocznych cztery postacie aniołków: z kielichem i kadzidłem oraz krzyżem i księgą wykonane techniką mozaikową. Na predelli werset psalmu: „Ecce Panis Angelorum Factus cibus viatorum”.  Tabernaculum  obwiedzione ramą z kolorowych szkiełek imitujących kamienie szlachetne, drzwiczki ozdobione trybowaną dekoracją roślinną z motywami kłosów zboża oplecionych gałązką winnej latorośli. Mensa ołtarzowa wsparta na kolumienkach, płaskorzeźbione antepedium przedstawia: śmierć św. Józefa. Ołtarze boczne przy południowej ścianie transeptu, secesyjne, wykonane z piaskowca 1909 przez Mayera w Monachium, lewy p.w. Matki Boskiej Szkaplerznej, prawy – św. Józefa. Figury wykonane w pełnej rzeźbie ustawione w „kapliczkach” zwieńczonych baldachimem. Tło wokół „kapliczki” tworzy szeroka bordiura ze stylizowanych gałązek różanych. Mensa wsparta na kolumienkach z marmurowymi trzonami. Ambona zajmuje lewy narożnik pomiędzy prezbiterium a ramieniem transeptu, wykonana z pocz. w. XX, drewniana wieloboczna, wsparta na wiązce kolumienek. Na parapecie prostokątne płycizny z płaskorzeźbioną postacią Chrystusa i czterech ewangelistów. Baldachim zwieńczony kopułką. Na południowej ścianie zachodniego ramienia transeptu neogotycka kapliczka z pocz. w. XX, drewniana, mieści gipsowe Dzieciątko Praskie. W nawie kilka klęczników o motywach neogotyckich. W prezbiterium na ścianie wschodniej obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, św. Teresą od Jezusa i św. Janem od Krzyża z w. XIX. We wschodnim ramieniu transeptu krucyfiks  z pocz. w. XX, drewniany, polichromowany. Na wschodniej ścianie prezbiterium marmurowa tablica poświęcona dobrodziejom klasztoru, na zachodniej tablica erekcyjna. Po bokach kruchty dwie przyścienne kropielnice z piaskowca. Między prezbiterium a transeptem ażurowe, mosiężne balaski. Lampa wieczna mosiężna z pocz. w. XX umocowana na łańcuchu z kulami dekorowana ornamentem roślinnym, uskrzydlonymi stworkami, trzema medalionami z wizerunkiem: anioła z krzyżem, z kielichem i z kotwicą oraz napisem: „ verbum tuum lucerna pedibus Meis”. Ze sklepienia transeptu zwisają dwa świeczniki zdobione trybowanym ornamentem roślinnym oraz szklanymi kulami między ogniwami łańcucha. Na ścianach kościoła zacheuszki , do których dorobiono w 1971 po dwie świece elektryczne.